با این حال، بازیافت فیزیکی بطری پلاستیکی یک و نیم لیتری بر وزن مولکولی PET بازیافت شده تأثیر می گذارد.

PET یک پلیمر آبدوست است و رطوبت را جذب می کند. در شرایط دمای بالا (به عنوان مثال، اکستروژن مذاب)، واکنش با آب منجر به تجزیه هیدرولیتیک (هیدرولیز) و کاهش وزن مولکولی متوسط (MW) می شود.

کاهش وزن مولکولی بر خواص مکانیکی، ویسکوزیته مذاب و مقاومت ضربه ای مواد پلیمری تأثیر می گذارد.برای کاهش این مشکل، سازندگان PCR معمولاً وزن مولکولی PET را با پلیمریزاسیون حالت جامد (SSP) افزایش می‌دهند.

جایی که پلیمر در زیر نقطه ذوب خود اما بالاتر از دمای انتقال شیشه‌ای حرارت داده می‌شود تا محصولات جانبی میعانات را حذف کند و پلیمری را تولید کند.

وزن مولکولی بالاتر این فرآیند باعث بهبود ویسکوزیته ذاتی (IV) و حذف ترکیبات آلی فرار (VOC) می شود. به دنبال SSP، PET بازیافت شده را می توان برای محتوای بنزن و لیمونن تجزیه و تحلیل کرد.

بنزن محصول جانبی آلودگی و تخریب پی وی سی است. لیمونن یک عامل طعم دهنده است که عمدتاً از آب مرکبات باقیمانده منتقل می شود و ممکن است به طور بالقوه بر خواص ارگانولپتیکی نوشیدنی بسته بندی شده تأثیر بگذارد.

کمی سازی این اجزا نشان دهنده اثربخشی حذف VOC SSP است که به نوبه خود نشان دهنده مناسب بودن PCR برای کاربرد تماس با غذا است. بازیافت مکانیکی PET به طور گسترده در چندین کشور پذیرفته شده است.

بازیافت شیمیایی (همچنین به عنوان بازیافت پیشرفته نیز شناخته می شود) فرآیندی است که در آن پلیمر PET یا به اجزای اصلی خود دپلیمریزه می شود.

به یک الیگومر جدید مجددا پلیمریزه می شود یا برای حل کردن پلیمر برای خالص سازی بعدی، حل می شود (solvolysis) . بنابراین، زنجیره پلیمر یا تا حدی به الیگومرهای کوچکتر یا به طور کامل به واحدهای مونومر، مایعات و گازها شکسته می شود.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *